‘Ik had mijn moeder nog nooit een kick horen geven, maar het verschonen van de wonden was een marteling. Haar gillen ging door merg en been. Misschien nog wel erger waren de nachtmerries. De zwarte gedaante die haar tas roofde met zijn kille zwarte ogen, die haar aankeek vanuit zijn auto voor hij haar aanreed.’ Het is een stukje uit de slachtofferverklaring van de dochter van Ans in de rechtbank vandaag.